We zijn voor dit programma naar de wortels van Pärts inspiratie gegaan:
We duiken eerst in de wereld van de vroege meerstemmige muziek uit de Lage Landen want daar vond Pärt zijn inspiratie toen hij zich in zijn acht jaar durende spirituele en artistieke crisis bevond. Hij bestudeerde de vroegste polyfonie en ontwikkelde van daaruit zijn tintinnabuli stijl*. Het eerste werk dat hij in deze stijl schreef was Für Alina. Kort daarop schreef hij Fratres. Beide werken staan op ons programma. Maar ook zijn allereerste vocale werk Solfeggio staat op het programma. Hoewel dit stuk 13 jaar voor het ontstaan van de tintinabulli techniek geschreven werd, klinkt hierin al de sfeer van zijn latere werk door.
Een andere wortel van Pärts inspiratie is de muziek van Bach.
Pärt hield enorm van de schoonheid van Bachs muziek en bestudeerde die grondig. Hij schreef o.a. Collage über Bach, waarin hij experimenteerde met Bachs muziek en de collage- techniek.
Ook klinkt in Credo, het laatste stuk dat Pärt voor zijn grote crisis schreef, een aangrijpende roep om bevrijding voor enerzijds het Estse volk en anderzijds voor een nieuwe muzikale taal waarin eenheid, verbroedering en waarachtigheid als klinkende waarden opklinken. Hij gebruikte daarvoor de Prelude in C van J.S. Bach (WTC I) als symbool van schoonheid en waarheid.

Daarom hebben we voor dit programma gekozen om een bijzondere versie van de beroemde Chaconne van Bach (Tweede partita in d klein, BWV 1004) uit te voeren. In 1994 deed de Duitse musicologe prof. Helga Thoene, gespecialiseerd in het ontdekken van verborgen boodschappen in barokmuziek, de verrassende ontdekking dat J.S. Bachs Partita in d klein voor vioolsolo (1720) vol geheime verwijzingen naar de dood staat, doorspekt met citaten uit zijn eigen koralen. Barokviolist Christoph Poppen besloot in 2000 om deze ontdekking uit te voeren in samenwerking met het Hilliard Ensemble. Deze versie voeren we uit.